Δευτέρα, 4 Ιανουαρίου 2010

το Φιλί και το Χαστούκι.

Ήρθε το 2010! Καλή χρονιά και με λιγότερη γκρίνια. Δεν ξέρω πόσο εύκολο μου είναι αυτό αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσω. Η γκρίνια ξέρεις ήταν πάντα στο DNA μου. Όχι απαραίτητα με την κακή έννοια (υπάρχει και καλή γκρίνια άραγε?). Απλά πάντα έψαχνα, σκάλιζα, παραπονιόμουν, προσπαθούσα για το παραπάνω, απαιτούσα το παραπάνω και συνήθως έμενα με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου και εκεί με έπαιρνε από κάτω. Και άρχιζα τη γκρίνια. Οι φίλοι (κυρίως αυτοί που με ξέρουν 20 χρόνια τώρα) με έχουν συνηθίσει και με έχουν αποδεχτεί. Πολλές φορές μάλιστα τους κάνει εντύπωση όταν δεν είμαι γκρινιάρης και εκεί είναι που αρχίζει ένα τρελό πείραγμα με κάνει να γκρινιάζω ακατάπαυστα. Πάντως εξακολουθώ να πιστεύω (και οι φίλοι μου να μου επιβεβαιώνουν) ότι η γκρίνια μου δεν είναι ούτε μοιρολατρία, ούτε πεσιμισμός, ούτε εμπόδιο για την προσωπική μου εξέλιξη. Απλώς είναι ο τρόπος και η ώθηση που χρειάζομαι για να φύγω μπροστά και να ξεπεράσω τον ίδιο μου τον εαυτό. Με τον εαυτό μου ξέρεις βρίσκομαι με μια διαρκεί κόντρα. Κάποιες φορές αυτό είναι πολύ δημιουργικό. Άλλες φορές αφόρητα κουραστικό. Απλά κατά βάθος κάνουμε πολύ καλή παρέα. Ακόμη και τις φορές που τρέχω να τον προσπεράσω, πάντα ρίχνω κλεφτές ματιές πίσω μου για να δω που βρίσκεται. Δεν θέλω να τον αφήσω πίσω. Νοιάζομαι για εκείνον. Απλά μερικές φορές θέλω να είναι ελάχιστα πίσω μου και να βγω πρώτος. Η γκρίνια βλέπεις είναι η κινητήριος δύναμη μας. Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε. Πάντως τη σχέση μου με τον εαυτό μου (ως προς αυτό που εισπράττει ένας τρίτος) την περιέγραψε πολύ πετυχημένα ένας φίλος μου. Είπε λοιπόν ότι είμαι ένας άνθρωπο που από το ένα μάγουλο θέλει να μου δώσει ένα χαστούκι και από τη άλλη ένα φιλί. Το βρήκα πολύ γλυκό αυτό. Και το φιλί και το χαστούκι. (Νομίζω πως υπάρχει και σχετικό τραγούδι, ‘Το φιλί και το χαστούκι’ - Κρηνιώ Νικολάου) . Είμαι άνθρωπος λοιπόν των αντιθέσεων και σε διαρκή πάλη με εμένα. Έτσι έχω μάθει τόσα χρόνια. Και ξέρεις κάτι? Όσο κι αν γκρινιάζω, μου αρέσει πολύ!