Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

no title

Συμβαίνει συχνά. Έχει συμβεί σε όλους. Να περπατάς στο δρόμο και να συναντήσεις κάποιον 'πρώην'. Έτσι απλά, έτσι τυχαία. Δεν ήταν μόνος φυσικά. Θα μπορούσα να κάνω οτι δεν τους είδα αλλά μάλλον δεν μου ταιριάζει τέτοια συμπεριφορά.

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε (13 μήνες για την ακρίβεια) και αυτό που ένιωσα χτες είναι δύσκολο να το περιγράψω. Τίποτα. Αυτό ένιωσα. Σαν να είδα κάποιον γνωστό που να μην είχαμε τίποτα να πούμε. Τον κοίταξα και μου φάνηκε τόσο κενός και τόσο άδειος που απόρησα με τον εαυτό μου πως δεν το είχα καταλάβει τόσα χρόνια.

Δεν είμαι καλά στη ζωή μου αυτόν τον ένα χρόνο αλλά ένιωσα πως θα ήμουν χειρότερα αν ήμουν ακόμη μαζί του. Ξέρω ότι τώρα τουλάχιστον είμαι ήρεμος και σίγουρα γνωρίζω τι μου αξίζει (και τι όχι).

Υ.Γ. 1 'Πως με ανάγκασες να σ' αγαπώ, πως με κατάντησες να σε λυπάμαι...' (Μ.Γ)

Υ.Γ. 2 Ποίος να μου το΄ λέγε ότι ένα χρόνο μετά θα ένιωθα έτσι....

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Μια Βροχή.....

Έχω παραμελήσει το blog. Είναι γεγονός. Αλλά νομίζω πως τον προηγούμενο μήνα παραμέλησα αρκετά πράγματα και κυρίως τον εαυτό μου. Ήρθε όμως ο Σεπτέμβρης όποτε ήρθα στα ίσια μου. Μου αρέσει ο Σεπτέμβρης γιατί μοιάζει με καινούργια αρχή. Σήμερα το πρωί λοιπόν ξύπνησα και έβρεχε. Μια δυνατή μπόρα που κράτησε και 20 περίπου λεπτά. Ήταν ότι έπρεπε. Κυριακή και από τις 8 ήμουν στο πόδι. Έβρεξε, καθάρισε η ατμόσφαιρα, ποτίστηκε το χώμα και όλα πήραν μι ωραία μυρωδιά. Βρεγμένο χώμα.... δλδ φθινόπωρο. Και ένιωσα σαν να βράχηκα κι εγώ. Σαν να ήρθε η βροχή και να δρόσισε την κουρασμένη μου διάθεση. Ζεστό καλοκαίρι το φετινό. Έβραζα από τη ζέστη, έβραζα και από τις μεγάλες προσδοκίες που τελικά αποδείχτηκαν πολύ μικρές. Μια βροχή λοιπόν νομίζω ότι με έφερε σε μια ισορροπία. Ο ήλιος βγήκε λίγο μετά και ήταν όλα φρέσκα και καθαρά. Στην ατμόσφαιρα και στο μυαλό μου. Αύριο δευτέρα μάλλον θα πάρω το καινούργιο μου τετράδιο και θα ξεκινήσω την μέρα μου στην ολοκάθαρη σελίδα. Και αν την μουτζουρώσω και δεν μου αρέσει, μια βροχή θα με κάνει να ξαναρχίσω απ' την αρχή.