Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Πάνω, κάτω και πλαγίως....

Είναι μέρες που έρχονται τα πάνω κάτω.  Είναι μέρες που όλα πάνε καλά και ξαφνικά όλα πάνε στραβά. Ανάποδα. Είναι μέρες που όλα λειτουργούν πλαγίως.  Υπογείως.  Όταν όλα πάνε καλά, πάντα κάτι παραμονεύει για να χαλάσει τα πάντα.  'Όπου αρχίζει μια γιορτή, κρυφά ανοίγει μια πληγή... ' που λέει και το τραγούδι. Και το θέμα είναι πόσο εγώ αφήνω ένα γεγονός να μου ρίξει τη ψυχολογία. Πως ένα γεγονός μπορεί να ανατρέψει όλα τα καλά που μπορεί να μου συμβαίνουν. Και μάλλον εκεί είναι η αδυναμία μου. Στη σωστή αξιολόγηση.  Τι είναι σημαντικό και τι όχι.  Χτες έγινε μια χοντράδα στη δουλεία.  Ίσως έφταιγα εγώ κάπου, ίσως ο πελάτης. Το θέμα είναι ότι έχασα τη δουλεία.  Και δεν τσαντίστηκα  τόσο για τη δουλεία που χάθηκε. Αλλά για τον τρόπο που με αντιμετώπισε ο 'υποψήφιος' πελάτης. Υποτιμητικά. Αυτό νομίζω ότι με ενόχλησε περισσότερο.  Προσπαθώ να συνέλθω λοιπόν από τα χτεσινά και σήμέρα (παρόλο που νιώθω ακόμη down) σκέφτομαι ότι σύντομα θα πάρω τη ρεβάνς και με τον επόμενο πελάτη θα αποδείξω ότι αξίζω όχι μόνο στη δουλειά μου αλλά και τον σεβασμό του. Και είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρω. 

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

Η Άνοιξη Αλλιώς......


Αλλάζουν οι μέρες τελευταία. Είναι πιο μεγάλες, πιο κρύες αλλά και πιο καθαρές. Υπάρχει στον αέρα μια πρώιμη ανοιξιάτικη μυρωδιά. Ακόμη δεν έχει φτάσει η άνοιξη αλλά νιώθω ότι είναι πολύ  κοντά. Δεν ευθύνεται μόνο ο καιρός και την λίγο καλύτερη μου διάθεση. Είναι και τα γεγονότα. Σιγά σιγά ξαναβρίσκω παλιούς μου ρυθμούς. Ξεπερνάω πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις και νιώθω λίγο πιο δυνατός από πριν. Αυτή η άνοιξη θα είναι αλλιώς. Καλύτερη ή χειρότερη δεν ξέρω, αλλά σίγουρα θα είναι αλλιώς.  

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Ακούω: Μύρωνας Στρατής - Τι ζήτας?




Κερνάω ότι είμαι, σ' ότι μου χαμογελάσει...

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Ακούω: Ραδιόφωνο


Ακούω ραδιόφωνο. Αυτή τη στιγμή. Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 17:12. μόλις μπήκα στο γραφείο και ακούω ραδιόφωνο. Ένας συνεχείς  μουσικός διάλογος, η μια μελωδία φέρνει την άλλη και ο κάθε στίχος έχει κάτι να πρόσθεση. Μουσική και στίχος. 'Η μήπως στίχος και μουσική. Και ο παράγωγός τι ρόλο έχει μέσα σε όλα αυτά? Ακούω ραδιόφωνο αυτή τη στιγμή και νιώθω πως εγώ είμαι παραγωγός. Ταυτίζομαι με τη διάθεση του και νιώθω πως ξέρω τι τραγούδι θα ακολουθήσει. Φυσικά με εκπλήσσει. Δεν δουλεύω. Απλά ακούω ραδιόφωνο. Ταξιδεύω στους μουσικούς συνδυασμούς του και ακούω ραδιόφωνο.  Υπάρχει καλύτερη παρέα?