Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Σε Ποτήρι Μιας Χρήσης

Που συνήθως οδηγεί μια καινούργια γνωριμία? Τι επιδιώκω κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον? Γιατί μπαίνω στην διαδικασία αφού ποτέ δεν μένω ευχαριστημένος με τίποτα? 

Αναρωτιέμαι κι εγώ ο ίδιος. Μην νομίζεις πως έχω κατασταλάξει κάπου. Ακόμη με μαθαίνω. Και αυτό το παιχνίδι γνωριμίας με τον εαυτό μου έχει πολύ ενδιαφέρων. Όχι δεν περνάω μια δεύτερη εφηβεία. Ούτε την κρίση της ηλικίας. Απλά ψάχνω και ψάχνομαι. Όλα αυτά που έχω ζήσει μέχρι τώρα με έχουν κάνει αρκετά επιλεκτικό, μερικές φορές δύσπιστο αλλά νομίζω πως όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο δύσκολα συμβιβάζομαι και τόσο πιο πολύ αναζητώ την προσωπική μου ελευθέρια. Μετά το ισοπεδωτικό 2008 το 2009 θέλω να... θέλω. Να θέλω και να μπορώ. Θέλω συνεπιβάτες που να μπορούμε να ζήσουμε τα θέλω μας παρέα. Μόνο αν τα θέλω μας είναι κοινά. Αλλιώς έχει και η μοναχικότητα τα καλά της. Με λίγα λόγια θέλω να χαράζω το δικό μου δρόμο μόνος μου. Και όποιος θέλει ας έρθει στην παρέα μου.

Για άλλο λόγο όμως ξεκίνησα αυτό το post. Πριν λίγες μέρες γνώρισα κάποιον. Ουδέτερη γνωριμία. Εννοώ ότι απλά βγήκαμε και πήγαμε για καφέ. Η ώρα πέρασε ευχάριστα για εμένα, αλλά πάρα πολύ ευχάριστα για εκείνον. Επιδίωξε και δεύτερη συνάντηση και πήγαμε για έναν ακόμη καφέ. Τώρα στέλνει μηνύματα. και δεν ξέρω τι να απαντήσω. Δηλαδή πως να του πω πως μπορούμε να ξαναβγούμε για καφέ αλλά τίποτε άλλο. Για να είμαι ειλικρινής όμως από τη πρώτη φορά που βρεθήκαμε εγώ πήρα αυτό που ήθελα. Επιβεβαίωση. Αυτό ήθελα. ήθελα να του αρέσω και του άρεσα. Αυτή τη στιγμή δεν θέλω κάτι άλλο. Αυτό μου αρκεί. (Μήπως είμαι λίγο εγωιστής?) 

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

Ήπια κι εγώ το γάλα μου....



Αφορμή για αυτό το post  είναι το post του Άρης Δαβαράκη Άκόμη Τρέμω

Άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι όταν κυκλοφόρησε το cd.  Βασικά είδα το video clip και μου άρεσε, κυρίως το τραγούδι αλλά και το clip. Την ίδια μέρα βλέπω σε κάποιο περιοδικό μια μικρή καταχώρηση που είχε το εξώφυλλο του δίσκου και ένα μικρό κείμενο με τους συντελεστές. Ούτε τον τραγουδιστή γνώριζα, ούτε το συνθέτη. Μόνο το στιχουργό. Όμως αυτό το cd το ήθελα! Πήγα λοιπόν στο κατάστημα δίσκων της περιοχής και ζήτησα το cd μόνο που δεν το ήξεραν. Άσε που τους έκανε εντύπωση ο τίτλος...... Μεγάλη απογοήτευση! Γυρνώντας σπίτι έψαξα να βρω το περιοδικό, μήπως είχα κάνε λάθος στον τίτλο η τους συντελεστές όμως η μητέρα μου το είχε ήδη πετάξει. Δύο στοιχεία είχα λοιπόν.... 'ήπιες το γάλα μου' και 'αρης δαβαράκης'.  Μόνο που δεν ήταν αρκετά. Ένας φίλος θα πήγαινε στο Metropolis οπότε του ζήτησα να το ψάξει. Με κοίταξε περίεργα και μου είπε ότι μάλλον του κάνω πλάκα και οτί αποκλείετε να κυκλοφορεί cd  με τέτοιο τίτλο.... και ότι μάλλον τον δουλεύω. Στο Metropolis πήγε, μου είπε ότι δεν το βρήκε απλά δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι το έψαξε. Οπότε το θέμα ξεχάστηκε εκεί.

Πέρασε ο καιρός ....... και μπροστά μου εμφανίστηκε ένα ακόμη στοιχείο.  Το βιβλίο 'ουάλι' του Τάσου Μελετόπουλου. Το είχε αγοράσει η αδερφή μου και στο βιογραφικό του συγγραφέα ανέφερε οτί είχε γράψει μουσική στο cd 'Ήπιες το γάλα μου''.  Οπότε τώρα είχα περισσότερες πληροφορίες.  Ούτε όμως αυτές ήταν αρκετές... όποτε το θέμα ξεχάστηκε.... και τα χρόνια πέρασαν!

Ώσπου..... το έτος 2001 και ενώ βρίσκομαι στο Λονδίνο για σπουδές, λαβαίνω ένα φάκελο από το φίλο μου τον Αλέκο που μέσα έχει το ..... 'Ήπιες Το Γάλα Μου''!!!!!!!!!  Μάλλον τους είχα ζαλίσει όλους με αυτό το cd και είχε περάσει στο υποσυνείδητο τους ο τίτλος και με την πρώτη ευκαιρία που έπεσε στα χέρια τους με θυμήθηκαν. 

Είχα λοιπόν στα χέρια μου αυτό που έψαχνα τόσο καιρό και αφού διάβασα όλους τους στίχους (συνήθως αυτό κάνω….  πρώτα διαβάζω τους στίχους και μετά ακούω τα τραγούδια) άκουσα το πρώτο track 'ακόμα τρέμω' και ήρθε στο μυαλό μου μια σκηνή του 'video clip' όπου ο Γιώργος Δημόπουλος είναι ξαπλωμένος στις διαχωριστικές γραμμές του δρόμου και δίπλα του περνούν αυτοκίνητα με ιλιγγιώδεις ταχύτητες... αρκετές για να καλύψουν τη διαδρομή Αθήνα-Λονδίνο!

ps: Τη φωτογραφία του post τη δανείστηκα από το www.prosopa.com

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Βήτα


Κωνσταντίνος Βήτα: «Σε όλη μου τη ζωή ήμουν ένα μοναχικό άτομο, εκτός από δυο-τρεις φορές που έτυχε να ερωτευτώ. Τα τελευταία χρόνια μού αρκεί που νιώθω αγάπη για τον εαυτό μου και από αυτή την αγάπη μπορώ να προσφέρω και στους άλλους. Ξέρετε, πέρασα μια εποχή που έλεγα να έρθει κάποιος στη ζωή μου να με αγαπήσει για να μην είμαι μόνος μου. Αργότερα κατάλαβα πως αφού εγώ δεν μπορούσα να δώσω λίγη αγάπη στον εαυτό μου, δεν θα μπορούσα να δώσω και σε κάποιον άλλον. Και η αλήθεια είναι ότι τότε εμφάνισα τον χειρότερο εαυτό μου. Πιστεύω πως πρέπει να δίνουμε αγάπη απλόχερα στον εαυτό μας και τους άλλους και να μην περιμένουμε κάποιον να μας αγαπήσει για να ξεκινήσουμε από εκεί. Και φυσικά εννοώ ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε έρωτα, για να καταλάβουμε αν πρέπει να δώσουμε αγάπη. Με αυτή τη σκέψη ολόκληρος ο πλανήτης μένει πολύ πίσω. Υπάρχει πολλή αγάπη μέσα μας και είναι τόσο κρίμα να μην τη βλέπουμε............». 

Ολόκληρη η συνέντευξη στην ελευθεροτυπία εδώ 

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

Ακούω: Αρλέτα - Λεωφορείο Το 2



Όπου βγει.....


Μερικές φόρες συμβαίνουν διάφορα κουλά. Σκέφτεσαι κάποιον και το επόμενο λεπτό χτυπάει το τηλέφωνο και είναι αυτός! Βρεθήκαμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Μια τυπική γνωριμία που έγινε βέβαια με δική μου πρωτοβουλία (χιχι, άλλη φορά θα σου πω την πλεκτάνη που έστησα) και φυσικά άφησα το δεύτερο βήμα να γίνει από πλευράς του! Και έγινε...... και φυσικά άφησα και το τρίτο βήμα να γίνει από πλευράς του. Και έγινε χτες. Το τρίτο βήμα! Ε, μάλλον μετά από αυτό πρέπει εγώ να επιδιώξω την επόμενη συνάντηση. 

Είναι από τις φορές που νιώθω απέραντη χαρά.... όχι απαραίτητα γιατί επιδιώκω κάτι ερωτικό. Αλλά επειδή μερικές φορές μου αρκεί ένα χαμόγελο. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις αλλά ένα χαμόγελο είναι αρκετό. Χωρίς πολλά λόγια και πολλές κουβέντες. Ένα απλό χαμόγελο που σε κάνει να νιώθεις χαρούμενος...  διαφορετικός....  και πολύ ψηλά!

Νομίζω πως δεν είναι εφικτό όλες οι γνωριμίες να οδηγούν κάπου. Από όλες τις γνωριμίες όμως μπορείς να πάρεις πολλά... και όπου βγει! 


Διαβάζω: Ο Αφανισμός Του Νίκου - Αύγουστος Κορτώ

Πολύ καλό! Από τα καλύτερα του....... ίσως καλύτερο και από το 'Δαιμονιστή'  

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Ακούω: Κωνσταντίνος Βήτα - Όλο αυτό που ποτέ


Ως εδώ

Με αφορμή το post του one of the people 'o Lady D. & το Drama Boy', ήρθαν διάφορες σκέψεις στο μυαλό μου και αρκετές αναμνήσεις. 'Όχι μόνο δικές μου αναμνήσεις αλλά και δικών μου ανθρώπων. 

Τι μας κάνει άραγε να κολλάμε με κάποιους ανθρώπους και να μην βλέπουμε την πραγματική διάσταση των συμπεριφορών τους αλλά δημιουργούμε το δικό μας μικρόκοσμο με φαντασίες και όνειρα που κατά βάθος ξέρουμε πολύ καλά ότι ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα? 

Να φταίει άραγε η έλλειψη αυτοπεποίθησης? 

Τι μπορεί να οδηγήσει μια 20χρονη κοπέλα να κάνει  δεκάχρονη 'σχέση' με έναν παντρεμένο, ο οποίος αυτά τα 10 χρόνια κάνει 3 παιδιά με τη γυναίκα του.  Τι περίμενε άραγε  όλα αυτά τα χρόνια? Τι νόμιζε πως μπορούσε να αλλάξει? Και τι ήταν αυτό που την έκανε ύστερα από 10 χρόνια να αλλάξει σπίτι, δουλειά, να κάνει σχέση με κάποιον και να αποχτήσουν μαζί παιδί? Ποία στιγμή είπε 'ως εδώ' και είδε την πραγματική διάσταση των πραγμάτων? Ότι δηλαδή τα δέκα αυτά χρόνια είχε βάλει τον εαυτό της στην άκρη, ξεχνώντας τα δικά της όνειρα και θέλω, προσαρμόζοντας τη ζωή της στο χρονοδιάγραμμα κάποιου τρίτου?

Τι μπορεί να οδηγήσει  έναν 27χρονο να υποκύπτει στον έρωτα ενός δεσμευμένου άντρα, να πηγαίνουν διακοπές οι τρεις τους, να βγαίνουν μαζί, να κάνουν σεξ στα βιαστικά και γρήγορα, ενώ στην πραγματικότητα θα ήθελε να ήταν μόνο οι δύο τους. Και πια στιγμή είπε 'ως εδώ, τέρμα οι ζωές των άλλων, ας δω τι πραγματικά θέλω από έναν σύντροφο'?

Τι μπορεί να οδηγήσει έναν 26χρονο να τρέχει πίσω από μια παντρεμένη 45αρα? Τη μια στιγμή να είναι χαρούμενος που την είχε δει, και την άλλη να κλαίει γιατί δεν απαντά στα μηνύματα του? 

Δεν ξέρω αν σε όλα αυτά υπάρχουν απαντήσεις. Ίσως φταίει η έλλειψη αυτοπεποίθησης.  Δεν ξέρω όμως πως αποχτά κανείς αυτοπεποίθηση. Ξέρω όμως πως κάποια στιγμή λέμε όλοι μας 'ως εδώ'. Και πρέπει να πούμε 'ως εδώ'.  Όσο πιο σύντομα, τόσο καλύτερα.  Ακόμη και από αυτές τις 'χαμένες' σχέσεις παίρνει μαθήματα, γνωρίζεις πράγματα για τον εαυτό σου. Μόνο που μετά θέλει χρόνο για να οργανωθείς, να δεις τη ζωή σου όπως πραγματικά την θες. Και εκεί είσαι μόνος. 

Δεν ξέρω τη βοήθεια μπορούν να προσφέρουν οι φίλοι. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν εσύ δεν θες να βοηθήσεις τον εαυτό σου τότε σίγουρα δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς. 

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

Όλα Θα Πάνε Καλά



Λίγο περίεργα μπήκε το 2009 νομίζω! Είχα όλη τη καλή διάθεση για αισιοδοξία αλλά αυτό που τελικά καταλαβαίνω είναι ότι  μέσα σε 15 μέρες είναι λογικό να υπάρχουν σκαμπανεβάσματα στη διάθεση. Σίγουρα όλες αυτές τις μέρες έγιναν πράγματα που με έριξαν αλλά και πράγματα που με ανέβασαν..... καλύτερα λοιπόν για εμένα να μείνω στα θετικά και εκεί να εστιάσω. Νομίζω πως αυτό θα πρέπει να κάνω, αυτή τη χρονιά κυρίως γιατί κάπως έτσι έκλεισε και η προηγούμενη χρονιά. 

Το 2008 ήταν χρονιά ανατροπών τόσο στις σχέσεις όσο και στη δουλεία. Έγιναν πολλά. Για άλλα ήμουν προετοιμασμένος (βλ. επαγγελματικά), για άλλα ήμουν εντελώς (μα εντελώς απροετοίμαστος). Το θέμα είναι πως η χρονιά έκλεισε με θετικό απολογισμό γιατί όλα όσα συνέβησαν μάλλον έγινα για καλό. Το 2009 θα δείξει πόσο η προηγούμενη χρονιά έβαλε θεμέλια για το καινούργιο έτος. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι, το 2008 ισοπέδωσε σχεδόν τα πάντα. Άρα το φέτος πρέπει να είμαι προσεκτικός και να βάλω γερά θεμέλια. Ότι φτιάξω από εδώ και πέρα θέλω να έχει τις δικές μου προδιαγραφές και τα δικά μου θέλω. Και χωρίς να έχω ακόμη σημάδια πως έτσι θα γίνουν τα πράγματα, είμαι βαθιά αισιόδοξος πως όλα θα πάνε καλά! 

Ακούω: The Rasmus - Living in a World Without You

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

διαβάζω.... γόμορρα



Το ξεκίνησα πριν λίγες μέρες...... Άραγε να συμβαίνουν όλα όσα γράφει? Πάντως η προσέγγιση του θέματος μου θυμίζει λίγο τις εκπομπές του Σταύρου Θεοδωράκη. 


Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

Όχι + Τίποτα



Μην σας τρομάζει το 'αρνητικό' του τίτλου.... κατά βάθος είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και αυτό θα προσπαθήσω να σας αποδείξω (και κυρίως στον εαυτό μου).