Δευτέρα, 28 Δεκεμβρίου 2009

πάει ο παλιός ο χρόνος.....

Χάνομαι κατά καιρούς, το ξέρω. Ποτέ δεν ήμουν συνεπής με το blog. Πάντα υπήρχαν σκέψεις αλλά σπάνια μεταφέρονταν στο χαρτί ή στο blog.

Φεύγει το 2009 και κάθε χρόνο κάνω κι εγώ τον απολογισμό μου. Τα 'συν', τα 'πλην', τα 'έτσι', τα 'αλλιώς' κτλ. Δεν θα κάνω καμιά λίστα φέτος. Η περσινή μου λίστα με έκανε να καταλάβω ότι πάντα υπάρχουν θετικά έστω κι εγώ εστιάζω μόνο στα αρνητικά. Το 2008 ήταν μια καλή χρόνια γιατί παρ’ όλες τις δυσκολίες έμαθα πράγματα και κυρίως γνώρισα και αγάπησα λίγο περισσότερο τον εαυτό μου. Το 2009 ήταν μια 'εσωτερική' χρονιά. Χρονιά επαναπροσδιορισμού. Θυμήθηκα, σκέφτηκα, ονειρεύτηκα, απομυθοποίησα, χάθηκα στον εαυτό μου και νομίζω πως σήμερα έχω αυτό το μικρό σπρώξιμο που θα με κάνει να μπω στο 2010 με δύναμη (ελπίζω να συμβεί και στην πράξη). Το 2009 δεν είχε έρωτα. Όχι τουλάχιστον αυτό που με ταρακούνησε. Είχε γνωριμίες, παρέες, επαφές αλλά όχι αυτό που φέρνει τα πάνω, κάτω.

PS: το 2009 έκλεισε με την αναγνώριση (έστω και μικρή) των καλλιτεχνικών μου δημιουργιών που βρήκαν αγοραστή. Γιατί νομίζω πως το 2010 θα είναι δημιουργικότατο???

Τρίτη, 15 Σεπτεμβρίου 2009

no title

Συμβαίνει συχνά. Έχει συμβεί σε όλους. Να περπατάς στο δρόμο και να συναντήσεις κάποιον 'πρώην'. Έτσι απλά, έτσι τυχαία. Δεν ήταν μόνος φυσικά. Θα μπορούσα να κάνω οτι δεν τους είδα αλλά μάλλον δεν μου ταιριάζει τέτοια συμπεριφορά.

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε (13 μήνες για την ακρίβεια) και αυτό που ένιωσα χτες είναι δύσκολο να το περιγράψω. Τίποτα. Αυτό ένιωσα. Σαν να είδα κάποιον γνωστό που να μην είχαμε τίποτα να πούμε. Τον κοίταξα και μου φάνηκε τόσο κενός και τόσο άδειος που απόρησα με τον εαυτό μου πως δεν το είχα καταλάβει τόσα χρόνια.

Δεν είμαι καλά στη ζωή μου αυτόν τον ένα χρόνο αλλά ένιωσα πως θα ήμουν χειρότερα αν ήμουν ακόμη μαζί του. Ξέρω ότι τώρα τουλάχιστον είμαι ήρεμος και σίγουρα γνωρίζω τι μου αξίζει (και τι όχι).

Υ.Γ. 1 'Πως με ανάγκασες να σ' αγαπώ, πως με κατάντησες να σε λυπάμαι...' (Μ.Γ)

Υ.Γ. 2 Ποίος να μου το΄ λέγε ότι ένα χρόνο μετά θα ένιωθα έτσι....

Κυριακή, 6 Σεπτεμβρίου 2009

Μια Βροχή.....

Έχω παραμελήσει το blog. Είναι γεγονός. Αλλά νομίζω πως τον προηγούμενο μήνα παραμέλησα αρκετά πράγματα και κυρίως τον εαυτό μου. Ήρθε όμως ο Σεπτέμβρης όποτε ήρθα στα ίσια μου. Μου αρέσει ο Σεπτέμβρης γιατί μοιάζει με καινούργια αρχή. Σήμερα το πρωί λοιπόν ξύπνησα και έβρεχε. Μια δυνατή μπόρα που κράτησε και 20 περίπου λεπτά. Ήταν ότι έπρεπε. Κυριακή και από τις 8 ήμουν στο πόδι. Έβρεξε, καθάρισε η ατμόσφαιρα, ποτίστηκε το χώμα και όλα πήραν μι ωραία μυρωδιά. Βρεγμένο χώμα.... δλδ φθινόπωρο. Και ένιωσα σαν να βράχηκα κι εγώ. Σαν να ήρθε η βροχή και να δρόσισε την κουρασμένη μου διάθεση. Ζεστό καλοκαίρι το φετινό. Έβραζα από τη ζέστη, έβραζα και από τις μεγάλες προσδοκίες που τελικά αποδείχτηκαν πολύ μικρές. Μια βροχή λοιπόν νομίζω ότι με έφερε σε μια ισορροπία. Ο ήλιος βγήκε λίγο μετά και ήταν όλα φρέσκα και καθαρά. Στην ατμόσφαιρα και στο μυαλό μου. Αύριο δευτέρα μάλλον θα πάρω το καινούργιο μου τετράδιο και θα ξεκινήσω την μέρα μου στην ολοκάθαρη σελίδα. Και αν την μουτζουρώσω και δεν μου αρέσει, μια βροχή θα με κάνει να ξαναρχίσω απ' την αρχή.


Κυριακή, 26 Ιουλίου 2009

Αυτό το καλοκαίρι.....


Περνάν οι μέρες και οι εβδομάδες κι εγώ έχω χαθεί από το blog. Είναι καλοκαίρι και μάλλον προτιμώ να είμαι έξω παρά μέσα στα chat, blogs, κτλ. Το καλοκαίρι αυτό λοιπόν είναι διαφορετικό. Από το περσινό. Πέρσι είχε ένα σημαντικό χωρισμό, την αρχή μια καινούργιας σχέσης που έληξε πάνω στον μήνα και έναν μοναχικό Αύγουστο που όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί εξαφανίστηκαν στις παραλίες και τα νησιά και έμεινα μόνος με τον εαυτό μου, τη στιγμή που ήθελα παρέα περισσότερο από ποτέ. Το φετινό καλοκαίρι είναι διαφορετικό αν και μοναχικό. Λιγότερο μοναχικό. Φέτος υπάρχει καινούργια σχέση αλλά νιώθω την ανάγκη να κρατήσω τη μοναχικότητα μου. Ισορροπώ ανάμεσα στον εαυτό μου και το να μοιράζομαι. Και μου είναι δύσκολα και τα δυο. Μετά το περσινό καλοκαίρι τα πάω καλά με τον εαυτό μου. Καλύτερα μάλλον. Έχω χρόνια να νιώσω έτσι και γι' αυτό νιώθω χαρούμενος. Τώρα που βλέπω τα πράγματα με την απόσταση 12 μηνών, μοιάζουν όλα πιο καθαρά. Τόσο οι δικές μου συμπεριφορές όσο και των άλλων. Θέλει χρόνο μια κατάσταση για να ξεκαθαρίσει. Στο μυαλό. Θέλει χρόνο για να την ξεπεράσεις και να κοιτάξεις μπροστά. Ύστερα από καιρό έχω βάλει προτεραιότητες. Τον εαυτό μου και τη δουλειά. Και όλα τα άλλα έρχονται. Έτσι απλά.....

Τετάρτη, 27 Μαΐου 2009

Ζωή .... ποδήλατο!!

Είναι φορές που παραμελώ εντελώς το Blog μου. Είναι φορές που ενώ θέλω να γράψω,  βγαίνω έξω για περπάτημα. Και όλα αυτά που θέλω να γράψω εδώ, τα φέρνω στο μυαλό μου ενώ περπατάω.  

Τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν πολλά. Αλλά καλά και άλλα λιγότερο καλά. Απλά σε κάποια πράγματα πρέπει να πάρω αποφάσεις και πρωτοβουλίες και εκεί κολλάω λιγάκι. Είναι φορές που είμαι αναβλητικός. Είναι φορές που είμαι δημιουργικός. Πάντως είναι μια περίοδος  που είμαι κοινωνικός. Μην φανταστείς και πολύ αλλά για τα δικά μου δεδομένα είμαι πολύ κοινωνικός.  

Τον τελευταίο καιρό μου αρέσω. Εμφανισιακά αλλά και εσωτερικά.  Νιώθω καλά. Χαρούμενα. Γελαστά. Έχω όλο και πιο έντονη την ανάγκη να είμαι έξω, μόνος ή με κόσμο. Το σίγουρο είναι πως θέλω να εκτεθώ. Να εκφραστώ. Να γελάσω. Να μοιραστώ πράγματα. Συναισθήματα. Εμπειρίες. Στιγμές. Και μέσα σε όλα αυτά θέλω να κρατήσω την δική μου ελευθερία για απομόνωση όταν και αν την θελήσω. 

Τον τελευταίο καιρό (΄ύστερα από πολύ καιρό) θέλω να είμαι εγώ. Και είμαι εγώ. Και μου αρέσει τελικά..... 

ps: Θέλω να ξαναρχίσω τις βόλτες με το ποδήλατο.... όπως παλιά! 

Τετάρτη, 20 Μαΐου 2009

confused



Καιρό έχω να γράψω.... αλλά είμαι γενικα στο τρέξιμο...

επίσης:

έπιασαν οι ζέστες

έπεσε δουλειά

έπεσε δουλεία αλλά δεν σημαίνει οτι έχω και έσοδα

γενικά κυνηγάω να με πληρώσουν

με ερωτεύτηκαν

εγώ  δεν ξέρω ακόμη αν έχω ερωτευτεί

δεν έχω και πολλά κέφια

άλλες φορές όμως έχω πολλά κέφια

αύριο θα πάω μπάνιο 



Δευτέρα, 27 Απριλίου 2009

Game Over



Τι μπορεί να σου χαλάσει τη διάθεσή? Γιατί όταν συναντάς κάποιον από το παρελθόν σε γυρίζει πίσω? Γιατί όταν η ζωή των άλλων εξελίσσετε, η δική σου μένει στάσιμή? Πόσο λογικό είναι η δική σου ικανοποίηση να βρίσκετε στη δυστυχία του άλλου? Γιατί είναι επώδυνο να βλέπεις πως ο άλλος προχώρησε τη ζωή του ενώ εσύ έμεινες στάσιμος? Και πόσο λογικό είναι να μην βλέπεις τα βήματα προς τα μπρος που έχεις κάνει παρά να βλέπεις μόνο τα άλματα των άλλων? Γιατί αντί να με φτιάχνει το μέλλον με ρίχνει το παρελθόν?

Μπερδεμένη η διάθεση. Μπερδεμένα τα συναισθήματα και μπερδεμένες οι λέξεις. Είναι δύσκολο να κοιτάξω το παρελθόν κατάματα και μετά να προχωρήσω μπροστά. Είναι δύσκολο να προχωρήσω μπροστά? Είναι δύσκολο να δω τη δική μου ζωή ως μονάδα, ως ξεχωριστή μονάδα που να ξέρει τι θέλει και τι ζητάει?  Γιατί πρέπει κάθε φορά που νιώθω πως τα πράγματα πάνε καλύτερα να επιστρέφει από το παρελθόν και να μου θυμίζει πως εγώ έμεινα πίσω και εκείνος έφυγε μπροστά? Και το χειρότερο είναι πως τα καταφέρνει…. 

Σάββατο, 11 Απριλίου 2009

Ακούω: Μύρωνας Στρατής - Πάνω απ'όλα



Χαρούμενο και καλοκαιρινό! Έχω κολήσει τελευταία...

Σάββατο, 21 Μαρτίου 2009

Όταν Δεν Ξέρω Τι Θέλω....


Και νομίζω ότι μου συμβαίνει συχνά. Να μην ξέρω τι θέλω.  Πάντα νόμιζα πως ήθελα σχέση. Πάντα ζήλευα τα ζευγάρια. όλους αυτούς που πάνε πάντα δυο δυο.  Πάντα ήθέλα να είμαι σαν αυτούς. Και όταν μου δίνετε η ευκαιρία για κάτι τέτοιο κάνω πίσω. Ίσως φοβάμαι. Ίσως έχω καιρό να υπάρξω σε σχέση. Πάντως τώρα που μου δίνετε η ευκαιρία να κάνω σχέση, είμαι έτοιμος να φύγω. Για κάποιο λόγο αρνούμαι να μοιραστώ πράγματα με κάποιον. Θέλω την ηρεμία μου. Να μην νιώθω ότι εξαρτώμαι από κάποιον. Να φτιάχνω το ημερήσιο μου πρόγραμμα μόνος μου και να βάζω όποιον θέλω για όσο θέλω. Χωρίς αναφορές για το που ήμουν, τι θα κάνουμε το βράδυ, γιατί δεν έστειλα μήνυμα.....  Απλά όλα αυτά με κουράζουν. Ίσως βέβαια το άτομο αυτό να μην αυτό που ψάχνω. Ίσως με τον κατάλληλο να μην νιώθω πίεση αλλά άνεση στο να συνυπάρχω μαζί του. Ίσως πάλι να μην ξέρω τι θέλω. 

Τρίτη, 10 Μαρτίου 2009

Περιμένοντας το καλοκαίρι....



..... κάθομαι στο γραφείο και δουλεύω. Μια ματιά έξω από το παράθυρο και βλέπω το φεγγάρι. Πεντακάθαρο. Καλοκαιριάζει σιγά σιγά. Οι τελευταίες μέρες κυλούν ευχάριστα. Η φετινή άνοιξη με βρίσκει μόνο μου και είναι η πρώτη φορά που νιώθω χαρούμενος γι' αυτό. Πέρσι η άνοιξη με βρήκε μπερδεμένο. Φέτος τα έχω ξεκαθαρίσει και ας είμαι μόνος. Είναι για καλό και το ξέρω.  Έχω διάθεση να βγω έξω με φίλους, να πιω, να περπατήσω αλλά όταν θέλω να αποτραβιέμαι και να μένω μόνος. Ούτε που σκέφτομαι τις διακοπές, ούτε που σκέφτομαι τα ζευγαράκια στις παραλίες. Θέλω η άνοιξη να ξεκινήσει μοναχικά και όπου βγει!   


P.S. 'το καμένο χώμα βγάζει, έτσι και πέσει μια βροχή, τα ωραιότερα λουλούδια, που' χω δει' (Μαριανίνα Κριεζή)

Παρασκευή, 27 Φεβρουαρίου 2009

Πάνω, κάτω και πλαγίως....

Είναι μέρες που έρχονται τα πάνω κάτω.  Είναι μέρες που όλα πάνε καλά και ξαφνικά όλα πάνε στραβά. Ανάποδα. Είναι μέρες που όλα λειτουργούν πλαγίως.  Υπογείως.  Όταν όλα πάνε καλά, πάντα κάτι παραμονεύει για να χαλάσει τα πάντα.  'Όπου αρχίζει μια γιορτή, κρυφά ανοίγει μια πληγή... ' που λέει και το τραγούδι. Και το θέμα είναι πόσο εγώ αφήνω ένα γεγονός να μου ρίξει τη ψυχολογία. Πως ένα γεγονός μπορεί να ανατρέψει όλα τα καλά που μπορεί να μου συμβαίνουν. Και μάλλον εκεί είναι η αδυναμία μου. Στη σωστή αξιολόγηση.  Τι είναι σημαντικό και τι όχι.  Χτες έγινε μια χοντράδα στη δουλεία.  Ίσως έφταιγα εγώ κάπου, ίσως ο πελάτης. Το θέμα είναι ότι έχασα τη δουλεία.  Και δεν τσαντίστηκα  τόσο για τη δουλεία που χάθηκε. Αλλά για τον τρόπο που με αντιμετώπισε ο 'υποψήφιος' πελάτης. Υποτιμητικά. Αυτό νομίζω ότι με ενόχλησε περισσότερο.  Προσπαθώ να συνέλθω λοιπόν από τα χτεσινά και σήμέρα (παρόλο που νιώθω ακόμη down) σκέφτομαι ότι σύντομα θα πάρω τη ρεβάνς και με τον επόμενο πελάτη θα αποδείξω ότι αξίζω όχι μόνο στη δουλειά μου αλλά και τον σεβασμό του. Και είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρω. 

Τρίτη, 24 Φεβρουαρίου 2009

Η Άνοιξη Αλλιώς......


Αλλάζουν οι μέρες τελευταία. Είναι πιο μεγάλες, πιο κρύες αλλά και πιο καθαρές. Υπάρχει στον αέρα μια πρώιμη ανοιξιάτικη μυρωδιά. Ακόμη δεν έχει φτάσει η άνοιξη αλλά νιώθω ότι είναι πολύ  κοντά. Δεν ευθύνεται μόνο ο καιρός και την λίγο καλύτερη μου διάθεση. Είναι και τα γεγονότα. Σιγά σιγά ξαναβρίσκω παλιούς μου ρυθμούς. Ξεπερνάω πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις και νιώθω λίγο πιο δυνατός από πριν. Αυτή η άνοιξη θα είναι αλλιώς. Καλύτερη ή χειρότερη δεν ξέρω, αλλά σίγουρα θα είναι αλλιώς.  

Πέμπτη, 12 Φεβρουαρίου 2009

Ακούω: Μύρωνας Στρατής - Τι ζήτας?




Κερνάω ότι είμαι, σ' ότι μου χαμογελάσει...

Δευτέρα, 2 Φεβρουαρίου 2009

Ακούω: Ραδιόφωνο


Ακούω ραδιόφωνο. Αυτή τη στιγμή. Δευτέρα 2 Φεβρουαρίου 17:12. μόλις μπήκα στο γραφείο και ακούω ραδιόφωνο. Ένας συνεχείς  μουσικός διάλογος, η μια μελωδία φέρνει την άλλη και ο κάθε στίχος έχει κάτι να πρόσθεση. Μουσική και στίχος. 'Η μήπως στίχος και μουσική. Και ο παράγωγός τι ρόλο έχει μέσα σε όλα αυτά? Ακούω ραδιόφωνο αυτή τη στιγμή και νιώθω πως εγώ είμαι παραγωγός. Ταυτίζομαι με τη διάθεση του και νιώθω πως ξέρω τι τραγούδι θα ακολουθήσει. Φυσικά με εκπλήσσει. Δεν δουλεύω. Απλά ακούω ραδιόφωνο. Ταξιδεύω στους μουσικούς συνδυασμούς του και ακούω ραδιόφωνο.  Υπάρχει καλύτερη παρέα? 

Τρίτη, 27 Ιανουαρίου 2009

Σε Ποτήρι Μιας Χρήσης

Που συνήθως οδηγεί μια καινούργια γνωριμία? Τι επιδιώκω κάθε φορά που γνωρίζω κάποιον? Γιατί μπαίνω στην διαδικασία αφού ποτέ δεν μένω ευχαριστημένος με τίποτα? 

Αναρωτιέμαι κι εγώ ο ίδιος. Μην νομίζεις πως έχω κατασταλάξει κάπου. Ακόμη με μαθαίνω. Και αυτό το παιχνίδι γνωριμίας με τον εαυτό μου έχει πολύ ενδιαφέρων. Όχι δεν περνάω μια δεύτερη εφηβεία. Ούτε την κρίση της ηλικίας. Απλά ψάχνω και ψάχνομαι. Όλα αυτά που έχω ζήσει μέχρι τώρα με έχουν κάνει αρκετά επιλεκτικό, μερικές φορές δύσπιστο αλλά νομίζω πως όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο δύσκολα συμβιβάζομαι και τόσο πιο πολύ αναζητώ την προσωπική μου ελευθέρια. Μετά το ισοπεδωτικό 2008 το 2009 θέλω να... θέλω. Να θέλω και να μπορώ. Θέλω συνεπιβάτες που να μπορούμε να ζήσουμε τα θέλω μας παρέα. Μόνο αν τα θέλω μας είναι κοινά. Αλλιώς έχει και η μοναχικότητα τα καλά της. Με λίγα λόγια θέλω να χαράζω το δικό μου δρόμο μόνος μου. Και όποιος θέλει ας έρθει στην παρέα μου.

Για άλλο λόγο όμως ξεκίνησα αυτό το post. Πριν λίγες μέρες γνώρισα κάποιον. Ουδέτερη γνωριμία. Εννοώ ότι απλά βγήκαμε και πήγαμε για καφέ. Η ώρα πέρασε ευχάριστα για εμένα, αλλά πάρα πολύ ευχάριστα για εκείνον. Επιδίωξε και δεύτερη συνάντηση και πήγαμε για έναν ακόμη καφέ. Τώρα στέλνει μηνύματα. και δεν ξέρω τι να απαντήσω. Δηλαδή πως να του πω πως μπορούμε να ξαναβγούμε για καφέ αλλά τίποτε άλλο. Για να είμαι ειλικρινής όμως από τη πρώτη φορά που βρεθήκαμε εγώ πήρα αυτό που ήθελα. Επιβεβαίωση. Αυτό ήθελα. ήθελα να του αρέσω και του άρεσα. Αυτή τη στιγμή δεν θέλω κάτι άλλο. Αυτό μου αρκεί. (Μήπως είμαι λίγο εγωιστής?) 

Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

Ήπια κι εγώ το γάλα μου....



Αφορμή για αυτό το post  είναι το post του Άρης Δαβαράκη Άκόμη Τρέμω

Άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι όταν κυκλοφόρησε το cd.  Βασικά είδα το video clip και μου άρεσε, κυρίως το τραγούδι αλλά και το clip. Την ίδια μέρα βλέπω σε κάποιο περιοδικό μια μικρή καταχώρηση που είχε το εξώφυλλο του δίσκου και ένα μικρό κείμενο με τους συντελεστές. Ούτε τον τραγουδιστή γνώριζα, ούτε το συνθέτη. Μόνο το στιχουργό. Όμως αυτό το cd το ήθελα! Πήγα λοιπόν στο κατάστημα δίσκων της περιοχής και ζήτησα το cd μόνο που δεν το ήξεραν. Άσε που τους έκανε εντύπωση ο τίτλος...... Μεγάλη απογοήτευση! Γυρνώντας σπίτι έψαξα να βρω το περιοδικό, μήπως είχα κάνε λάθος στον τίτλο η τους συντελεστές όμως η μητέρα μου το είχε ήδη πετάξει. Δύο στοιχεία είχα λοιπόν.... 'ήπιες το γάλα μου' και 'αρης δαβαράκης'.  Μόνο που δεν ήταν αρκετά. Ένας φίλος θα πήγαινε στο Metropolis οπότε του ζήτησα να το ψάξει. Με κοίταξε περίεργα και μου είπε ότι μάλλον του κάνω πλάκα και οτί αποκλείετε να κυκλοφορεί cd  με τέτοιο τίτλο.... και ότι μάλλον τον δουλεύω. Στο Metropolis πήγε, μου είπε ότι δεν το βρήκε απλά δεν είμαι και πολύ σίγουρος ότι το έψαξε. Οπότε το θέμα ξεχάστηκε εκεί.

Πέρασε ο καιρός ....... και μπροστά μου εμφανίστηκε ένα ακόμη στοιχείο.  Το βιβλίο 'ουάλι' του Τάσου Μελετόπουλου. Το είχε αγοράσει η αδερφή μου και στο βιογραφικό του συγγραφέα ανέφερε οτί είχε γράψει μουσική στο cd 'Ήπιες το γάλα μου''.  Οπότε τώρα είχα περισσότερες πληροφορίες.  Ούτε όμως αυτές ήταν αρκετές... όποτε το θέμα ξεχάστηκε.... και τα χρόνια πέρασαν!

Ώσπου..... το έτος 2001 και ενώ βρίσκομαι στο Λονδίνο για σπουδές, λαβαίνω ένα φάκελο από το φίλο μου τον Αλέκο που μέσα έχει το ..... 'Ήπιες Το Γάλα Μου''!!!!!!!!!  Μάλλον τους είχα ζαλίσει όλους με αυτό το cd και είχε περάσει στο υποσυνείδητο τους ο τίτλος και με την πρώτη ευκαιρία που έπεσε στα χέρια τους με θυμήθηκαν. 

Είχα λοιπόν στα χέρια μου αυτό που έψαχνα τόσο καιρό και αφού διάβασα όλους τους στίχους (συνήθως αυτό κάνω….  πρώτα διαβάζω τους στίχους και μετά ακούω τα τραγούδια) άκουσα το πρώτο track 'ακόμα τρέμω' και ήρθε στο μυαλό μου μια σκηνή του 'video clip' όπου ο Γιώργος Δημόπουλος είναι ξαπλωμένος στις διαχωριστικές γραμμές του δρόμου και δίπλα του περνούν αυτοκίνητα με ιλιγγιώδεις ταχύτητες... αρκετές για να καλύψουν τη διαδρομή Αθήνα-Λονδίνο!

ps: Τη φωτογραφία του post τη δανείστηκα από το www.prosopa.com

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

Συνέντευξη: Κωνσταντίνος Βήτα


Κωνσταντίνος Βήτα: «Σε όλη μου τη ζωή ήμουν ένα μοναχικό άτομο, εκτός από δυο-τρεις φορές που έτυχε να ερωτευτώ. Τα τελευταία χρόνια μού αρκεί που νιώθω αγάπη για τον εαυτό μου και από αυτή την αγάπη μπορώ να προσφέρω και στους άλλους. Ξέρετε, πέρασα μια εποχή που έλεγα να έρθει κάποιος στη ζωή μου να με αγαπήσει για να μην είμαι μόνος μου. Αργότερα κατάλαβα πως αφού εγώ δεν μπορούσα να δώσω λίγη αγάπη στον εαυτό μου, δεν θα μπορούσα να δώσω και σε κάποιον άλλον. Και η αλήθεια είναι ότι τότε εμφάνισα τον χειρότερο εαυτό μου. Πιστεύω πως πρέπει να δίνουμε αγάπη απλόχερα στον εαυτό μας και τους άλλους και να μην περιμένουμε κάποιον να μας αγαπήσει για να ξεκινήσουμε από εκεί. Και φυσικά εννοώ ότι δεν χρειάζεται να κάνουμε έρωτα, για να καταλάβουμε αν πρέπει να δώσουμε αγάπη. Με αυτή τη σκέψη ολόκληρος ο πλανήτης μένει πολύ πίσω. Υπάρχει πολλή αγάπη μέσα μας και είναι τόσο κρίμα να μην τη βλέπουμε............». 

Ολόκληρη η συνέντευξη στην ελευθεροτυπία εδώ 

Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2009

Ακούω: Αρλέτα - Λεωφορείο Το 2



Όπου βγει.....


Μερικές φόρες συμβαίνουν διάφορα κουλά. Σκέφτεσαι κάποιον και το επόμενο λεπτό χτυπάει το τηλέφωνο και είναι αυτός! Βρεθήκαμε λίγο πριν τα Χριστούγεννα. Μια τυπική γνωριμία που έγινε βέβαια με δική μου πρωτοβουλία (χιχι, άλλη φορά θα σου πω την πλεκτάνη που έστησα) και φυσικά άφησα το δεύτερο βήμα να γίνει από πλευράς του! Και έγινε...... και φυσικά άφησα και το τρίτο βήμα να γίνει από πλευράς του. Και έγινε χτες. Το τρίτο βήμα! Ε, μάλλον μετά από αυτό πρέπει εγώ να επιδιώξω την επόμενη συνάντηση. 

Είναι από τις φορές που νιώθω απέραντη χαρά.... όχι απαραίτητα γιατί επιδιώκω κάτι ερωτικό. Αλλά επειδή μερικές φορές μου αρκεί ένα χαμόγελο. Δεν ξέρω αν καταλαβαίνεις αλλά ένα χαμόγελο είναι αρκετό. Χωρίς πολλά λόγια και πολλές κουβέντες. Ένα απλό χαμόγελο που σε κάνει να νιώθεις χαρούμενος...  διαφορετικός....  και πολύ ψηλά!

Νομίζω πως δεν είναι εφικτό όλες οι γνωριμίες να οδηγούν κάπου. Από όλες τις γνωριμίες όμως μπορείς να πάρεις πολλά... και όπου βγει! 


Διαβάζω: Ο Αφανισμός Του Νίκου - Αύγουστος Κορτώ

Πολύ καλό! Από τα καλύτερα του....... ίσως καλύτερο και από το 'Δαιμονιστή'  

Τρίτη, 20 Ιανουαρίου 2009

Ακούω: Κωνσταντίνος Βήτα - Όλο αυτό που ποτέ


Ως εδώ

Με αφορμή το post του one of the people 'o Lady D. & το Drama Boy', ήρθαν διάφορες σκέψεις στο μυαλό μου και αρκετές αναμνήσεις. 'Όχι μόνο δικές μου αναμνήσεις αλλά και δικών μου ανθρώπων. 

Τι μας κάνει άραγε να κολλάμε με κάποιους ανθρώπους και να μην βλέπουμε την πραγματική διάσταση των συμπεριφορών τους αλλά δημιουργούμε το δικό μας μικρόκοσμο με φαντασίες και όνειρα που κατά βάθος ξέρουμε πολύ καλά ότι ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα? 

Να φταίει άραγε η έλλειψη αυτοπεποίθησης? 

Τι μπορεί να οδηγήσει μια 20χρονη κοπέλα να κάνει  δεκάχρονη 'σχέση' με έναν παντρεμένο, ο οποίος αυτά τα 10 χρόνια κάνει 3 παιδιά με τη γυναίκα του.  Τι περίμενε άραγε  όλα αυτά τα χρόνια? Τι νόμιζε πως μπορούσε να αλλάξει? Και τι ήταν αυτό που την έκανε ύστερα από 10 χρόνια να αλλάξει σπίτι, δουλειά, να κάνει σχέση με κάποιον και να αποχτήσουν μαζί παιδί? Ποία στιγμή είπε 'ως εδώ' και είδε την πραγματική διάσταση των πραγμάτων? Ότι δηλαδή τα δέκα αυτά χρόνια είχε βάλει τον εαυτό της στην άκρη, ξεχνώντας τα δικά της όνειρα και θέλω, προσαρμόζοντας τη ζωή της στο χρονοδιάγραμμα κάποιου τρίτου?

Τι μπορεί να οδηγήσει  έναν 27χρονο να υποκύπτει στον έρωτα ενός δεσμευμένου άντρα, να πηγαίνουν διακοπές οι τρεις τους, να βγαίνουν μαζί, να κάνουν σεξ στα βιαστικά και γρήγορα, ενώ στην πραγματικότητα θα ήθελε να ήταν μόνο οι δύο τους. Και πια στιγμή είπε 'ως εδώ, τέρμα οι ζωές των άλλων, ας δω τι πραγματικά θέλω από έναν σύντροφο'?

Τι μπορεί να οδηγήσει έναν 26χρονο να τρέχει πίσω από μια παντρεμένη 45αρα? Τη μια στιγμή να είναι χαρούμενος που την είχε δει, και την άλλη να κλαίει γιατί δεν απαντά στα μηνύματα του? 

Δεν ξέρω αν σε όλα αυτά υπάρχουν απαντήσεις. Ίσως φταίει η έλλειψη αυτοπεποίθησης.  Δεν ξέρω όμως πως αποχτά κανείς αυτοπεποίθηση. Ξέρω όμως πως κάποια στιγμή λέμε όλοι μας 'ως εδώ'. Και πρέπει να πούμε 'ως εδώ'.  Όσο πιο σύντομα, τόσο καλύτερα.  Ακόμη και από αυτές τις 'χαμένες' σχέσεις παίρνει μαθήματα, γνωρίζεις πράγματα για τον εαυτό σου. Μόνο που μετά θέλει χρόνο για να οργανωθείς, να δεις τη ζωή σου όπως πραγματικά την θες. Και εκεί είσαι μόνος. 

Δεν ξέρω τη βοήθεια μπορούν να προσφέρουν οι φίλοι. Το μόνο σίγουρο είναι πως αν εσύ δεν θες να βοηθήσεις τον εαυτό σου τότε σίγουρα δεν μπορεί να σε βοηθήσει κανείς. 

Πέμπτη, 15 Ιανουαρίου 2009

Όλα Θα Πάνε Καλά



Λίγο περίεργα μπήκε το 2009 νομίζω! Είχα όλη τη καλή διάθεση για αισιοδοξία αλλά αυτό που τελικά καταλαβαίνω είναι ότι  μέσα σε 15 μέρες είναι λογικό να υπάρχουν σκαμπανεβάσματα στη διάθεση. Σίγουρα όλες αυτές τις μέρες έγιναν πράγματα που με έριξαν αλλά και πράγματα που με ανέβασαν..... καλύτερα λοιπόν για εμένα να μείνω στα θετικά και εκεί να εστιάσω. Νομίζω πως αυτό θα πρέπει να κάνω, αυτή τη χρονιά κυρίως γιατί κάπως έτσι έκλεισε και η προηγούμενη χρονιά. 

Το 2008 ήταν χρονιά ανατροπών τόσο στις σχέσεις όσο και στη δουλεία. Έγιναν πολλά. Για άλλα ήμουν προετοιμασμένος (βλ. επαγγελματικά), για άλλα ήμουν εντελώς (μα εντελώς απροετοίμαστος). Το θέμα είναι πως η χρονιά έκλεισε με θετικό απολογισμό γιατί όλα όσα συνέβησαν μάλλον έγινα για καλό. Το 2009 θα δείξει πόσο η προηγούμενη χρονιά έβαλε θεμέλια για το καινούργιο έτος. Αν και τώρα που το ξανασκέφτομαι, το 2008 ισοπέδωσε σχεδόν τα πάντα. Άρα το φέτος πρέπει να είμαι προσεκτικός και να βάλω γερά θεμέλια. Ότι φτιάξω από εδώ και πέρα θέλω να έχει τις δικές μου προδιαγραφές και τα δικά μου θέλω. Και χωρίς να έχω ακόμη σημάδια πως έτσι θα γίνουν τα πράγματα, είμαι βαθιά αισιόδοξος πως όλα θα πάνε καλά! 

Ακούω: The Rasmus - Living in a World Without You

Τετάρτη, 14 Ιανουαρίου 2009

διαβάζω.... γόμορρα



Το ξεκίνησα πριν λίγες μέρες...... Άραγε να συμβαίνουν όλα όσα γράφει? Πάντως η προσέγγιση του θέματος μου θυμίζει λίγο τις εκπομπές του Σταύρου Θεοδωράκη. 


Τρίτη, 13 Ιανουαρίου 2009

Όχι + Τίποτα



Μην σας τρομάζει το 'αρνητικό' του τίτλου.... κατά βάθος είμαι αισιόδοξος άνθρωπος και αυτό θα προσπαθήσω να σας αποδείξω (και κυρίως στον εαυτό μου).