no title

Συμβαίνει συχνά. Έχει συμβεί σε όλους. Να περπατάς στο δρόμο και να συναντήσεις κάποιον 'πρώην'. Έτσι απλά, έτσι τυχαία. Δεν ήταν μόνος φυσικά. Θα μπορούσα να κάνω οτι δεν τους είδα αλλά μάλλον δεν μου ταιριάζει τέτοια συμπεριφορά.

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε (13 μήνες για την ακρίβεια) και αυτό που ένιωσα χτες είναι δύσκολο να το περιγράψω. Τίποτα. Αυτό ένιωσα. Σαν να είδα κάποιον γνωστό που να μην είχαμε τίποτα να πούμε. Τον κοίταξα και μου φάνηκε τόσο κενός και τόσο άδειος που απόρησα με τον εαυτό μου πως δεν το είχα καταλάβει τόσα χρόνια.

Δεν είμαι καλά στη ζωή μου αυτόν τον ένα χρόνο αλλά ένιωσα πως θα ήμουν χειρότερα αν ήμουν ακόμη μαζί του. Ξέρω ότι τώρα τουλάχιστον είμαι ήρεμος και σίγουρα γνωρίζω τι μου αξίζει (και τι όχι).

Υ.Γ. 1 'Πως με ανάγκασες να σ' αγαπώ, πως με κατάντησες να σε λυπάμαι...' (Μ.Γ)

Υ.Γ. 2 Ποίος να μου το΄ λέγε ότι ένα χρόνο μετά θα ένιωθα έτσι....

Μια Βροχή.....

Έχω παραμελήσει το blog. Είναι γεγονός. Αλλά νομίζω πως τον προηγούμενο μήνα παραμέλησα αρκετά πράγματα και κυρίως τον εαυτό μου. Ήρθε όμως ο Σεπτέμβρης όποτε ήρθα στα ίσια μου. Μου αρέσει ο Σεπτέμβρης γιατί μοιάζει με καινούργια αρχή. Σήμερα το πρωί λοιπόν ξύπνησα και έβρεχε. Μια δυνατή μπόρα που κράτησε και 20 περίπου λεπτά. Ήταν ότι έπρεπε. Κυριακή και από τις 8 ήμουν στο πόδι. Έβρεξε, καθάρισε η ατμόσφαιρα, ποτίστηκε το χώμα και όλα πήραν μι ωραία μυρωδιά. Βρεγμένο χώμα.... δλδ φθινόπωρο. Και ένιωσα σαν να βράχηκα κι εγώ. Σαν να ήρθε η βροχή και να δρόσισε την κουρασμένη μου διάθεση. Ζεστό καλοκαίρι το φετινό. Έβραζα από τη ζέστη, έβραζα και από τις μεγάλες προσδοκίες που τελικά αποδείχτηκαν πολύ μικρές. Μια βροχή λοιπόν νομίζω ότι με έφερε σε μια ισορροπία. Ο ήλιος βγήκε λίγο μετά και ήταν όλα φρέσκα και καθαρά. Στην ατμόσφαιρα και στο μυαλό μου. Αύριο δευτέρα μάλλον θα πάρω το καινούργιο μου τετράδιο και θα ξεκινήσω την μέρα μου στην ολοκάθαρη σελίδα. Και αν την μουτζουρώσω και δεν μου αρέσει, μια βροχή θα με κάνει να ξαναρχίσω απ' την αρχή.

Αυτό το καλοκαίρι.....

Περνάν οι μέρες και οι εβδομάδες κι εγώ έχω χαθεί από το blog. Είναι καλοκαίρι και μάλλον προτιμώ να είμαι έξω παρά μέσα στα chat, blogs, κτλ. Το καλοκαίρι αυτό λοιπόν είναι διαφορετικό. Από το περσινό. Πέρσι είχε ένα σημαντικό χωρισμό, την αρχή μια καινούργιας σχέσης που έληξε πάνω στον μήνα και έναν μοναχικό Αύγουστο που όλοι οι φίλοι και οι γνωστοί εξαφανίστηκαν στις παραλίες και τα νησιά και έμεινα μόνος με τον εαυτό μου, τη στιγμή που ήθελα παρέα περισσότερο από ποτέ. Το φετινό καλοκαίρι είναι διαφορετικό αν και μοναχικό. Λιγότερο μοναχικό. Φέτος υπάρχει καινούργια σχέση αλλά νιώθω την ανάγκη να κρατήσω τη μοναχικότητα μου. Ισορροπώ ανάμεσα στον εαυτό μου και το να μοιράζομαι. Και μου είναι δύσκολα και τα δυο. Μετά το περσινό καλοκαίρι τα πάω καλά με τον εαυτό μου. Καλύτερα μάλλον. Έχω χρόνια να νιώσω έτσι και γι' αυτό νιώθω χαρούμενος. Τώρα που βλέπω τα πράγματα με την απόσταση 12 μηνών, μοιάζουν όλα πιο καθαρά. Τόσο οι δικές μου συμπεριφορές όσο και των άλλων. Θέλει χρόνο μια κατάσταση για να ξεκαθαρίσει. Στο μυαλό. Θέλει χρόνο για να την ξεπεράσεις και να κοιτάξεις μπροστά. Ύστερα από καιρό έχω βάλει προτεραιότητες. Τον εαυτό μου και τη δουλειά. Και όλα τα άλλα έρχονται. Έτσι απλά.....

Ζωή .... ποδήλατο!!

Είναι φορές που παραμελώ εντελώς το Blog μου. Είναι φορές που ενώ θέλω να γράψω,  βγαίνω έξω για περπάτημα. Και όλα αυτά που θέλω να γράψω εδώ, τα φέρνω στο μυαλό μου ενώ περπατάω.  

Τον τελευταίο καιρό συμβαίνουν πολλά. Αλλά καλά και άλλα λιγότερο καλά. Απλά σε κάποια πράγματα πρέπει να πάρω αποφάσεις και πρωτοβουλίες και εκεί κολλάω λιγάκι. Είναι φορές που είμαι αναβλητικός. Είναι φορές που είμαι δημιουργικός. Πάντως είναι μια περίοδος  που είμαι κοινωνικός. Μην φανταστείς και πολύ αλλά για τα δικά μου δεδομένα είμαι πολύ κοινωνικός.  

Τον τελευταίο καιρό μου αρέσω. Εμφανισιακά αλλά και εσωτερικά.  Νιώθω καλά. Χαρούμενα. Γελαστά. Έχω όλο και πιο έντονη την ανάγκη να είμαι έξω, μόνος ή με κόσμο. Το σίγουρο είναι πως θέλω να εκτεθώ. Να εκφραστώ. Να γελάσω. Να μοιραστώ πράγματα. Συναισθήματα. Εμπειρίες. Στιγμές. Και μέσα σε όλα αυτά θέλω να κρατήσω την δική μου ελευθερία για απομόνωση όταν και αν την θελήσω. 

Τον τελευταίο καιρό (΄ύστερα από πολύ καιρό) θέλω να είμαι εγώ. Και είμαι εγώ. Και μου αρέσει τελικά..... 

ps: Θέλω να ξαναρχίσω τις βόλτες με το ποδήλατο.... όπως παλιά! 

confused

Καιρό έχω να γράψω.... αλλά είμαι γενικα στο τρέξιμο...

επίσης:

έπιασαν οι ζέστες

έπεσε δουλειά

έπεσε δουλεία αλλά δεν σημαίνει οτι έχω και έσοδα

γενικά κυνηγάω να με πληρώσουν

με ερωτεύτηκαν

εγώ  δεν ξέρω ακόμη αν έχω ερωτευτεί

δεν έχω και πολλά κέφια

άλλες φορές όμως έχω πολλά κέφια

αύριο θα πάω μπάνιο 

Game Over

Τι μπορεί να σου χαλάσει τη διάθεσή? Γιατί όταν συναντάς κάποιον από το παρελθόν σε γυρίζει πίσω? Γιατί όταν η ζωή των άλλων εξελίσσετε, η δική σου μένει στάσιμή? Πόσο λογικό είναι η δική σου ικανοποίηση να βρίσκετε στη δυστυχία του άλλου? Γιατί είναι επώδυνο να βλέπεις πως ο άλλος προχώρησε τη ζωή του ενώ εσύ έμεινες στάσιμος? Και πόσο λογικό είναι να μην βλέπεις τα βήματα προς τα μπρος που έχεις κάνει παρά να βλέπεις μόνο τα άλματα των άλλων? Γιατί αντί να με φτιάχνει το μέλλον με ρίχνει το παρελθόν?

Μπερδεμένη η διάθεση. Μπερδεμένα τα συναισθήματα και μπερδεμένες οι λέξεις. Είναι δύσκολο να κοιτάξω το παρελθόν κατάματα και μετά να προχωρήσω μπροστά. Είναι δύσκολο να προχωρήσω μπροστά? Είναι δύσκολο να δω τη δική μου ζωή ως μονάδα, ως ξεχωριστή μονάδα που να ξέρει τι θέλει και τι ζητάει?  Γιατί πρέπει κάθε φορά που νιώθω πως τα πράγματα πάνε καλύτερα να επιστρέφει από το παρελθόν και να μου θυμίζει πως εγώ έμεινα πίσω και εκείνος έφυγε μπροστά? Και το χειρότερο είναι πως τα καταφέρνει…. 

Ακούω: Μύρωνας Στρατής - Πάνω απ'όλα

Χαρούμενο και καλοκαιρινό! Έχω κολήσει τελευταία...