Εκλογές

Το δίλημμα ήταν μεγάλο. Να πάω να ψηφίσω ή όχι. Η απόφαση δύσκολη όμως τελικά σήμερα το πρωί πήγα στο εκλογικό κέντρο και ψήφισα.

Δεν σκέφτηκα ούτε το μνημόνιο, ούτε την οικονομική κρίση. Ψήφισα τον συνδυασμό που με έπεισε πως μπορεί να κάνει το καλύτερο για την πόλη μου. Πέρα από κομματικά στεγανά και εκβιασμούς. Ανεξάρτητος συνδυασμός. Νέοι άνθρωποι, όχι μόνο ηλικιακά αλλά και νέα στα δεδομένα της τοπικής αυτοδιοίκησης. Πάνω από όλα όμως με μια γυναίκα στο τιμόνι του συνδυασμού που απέφυγε να ξεπέσει στο επίπεδο τον συνυποψηφίων της.

Γνωρίζω ότι το ποσοστό που θα πάρει δεν θα είναι μεγάλο. Δεν θα περάσει στον δεύτερο γύρο. Όμως σαν νέος έχω δικαίωμα να στηρίξω ανθρώπους της ηλικίας μου που μπορούν να ονειρεύονται όπως εγώ.

Υ.Γ. πολιτική διάσταση έχει η σημερινή ανάρτηση.... πως μου βγήκε έτσι?

Με τις πρώτες ψιχάλες.....

Ο μήνας έφτασε στα μισά του, οι βροχές ξεκίνησαν για τα καλά και εγώ προσπαθώ να συνηθίσω στην ιδέα του φετινού χειμώνα που προβλέπετε δύσκολος σε όλους τους τομείς. Ο μήνας ξεκίνησε με μετακόμιση, με καθυστέρηση πληρωμής μιας δουλειάς και κυρίως με την αίσθηση πως δεν μπορώ να τα καταφέρω μόνος μου. Αυτό φυσικά δεν είναι απαραίτητα κακό. Το πρόβλημα είναι πως δεν ξέρω από που να ζητήσω βοήθεια και τι ακριβώς βοήθεια χρειάζομαι? Είμαι μπερδεμένος γιατί ενώ ξέρω πολύ καλά πως χωρίς προσπάθεια δεν γίνεται τίποτα, αρνούμαι να καταβάλω έστω και την παραμικρή. Απογοήτευση. Και μέσα σε όλα αυτά βλέπω τον κόσμο να αλλάζει. Τους φίλους. Τους συνεργάτες. Τους συγγενείς. Γάμοι, βαφτίσια, κηδείες. Οι ζωές αλλάζουν. Οι ζωές των άλλων.

Υ.Γ. Πριν λίγο συνάντησα κάποιον από το παρελθόν. Έχω ξεπεράσει τα αισθήματα μου γι'αυτόν. Στεναχωρήθηκα όμως που τον είδα με παρέα. Κυρίως γιατί εγώ ήμουν μόνος.

Μικρός Σεπτέμβρης.

Περνούν οι μέρες και φτάσαμε στον Σεπτέμβρη. Έχει μικρύνει η μέρα αρκετά, σήμερα έπεσαν οι πρώτες ψιχάλες. Διάθεση μελαγχολική, ζεστός καφές και μια αίσθηση ανασφάλειας για το χειμώνα που πλησιάζει.

Για το φθινόπωρο προγραμματίζονται μια μετακόμιση (δική μου), μια ακόμη μετακόμιση (όχι δική μου αλλά που με επηρεάζει) και προγραμματισμός επαγγελματικών σχεδίων. Όλα καλά με τη κρίση, λεφτά δεν υπάρχουν, τα πράγματα κινούνται αργά αλλά κάτι πρέπει να κάνω.

Νομίζω πως αυτό που πάντα απέφευγα ('κοινωνική ζωή - δημόσιες σχέσεις) θα πρέπει να μπει σε καθημερινή βάση. Οι γνωριμίες καλώς ή κακώς πάντα βοηθούν. Για όσο αντέξω θα το προσπαθήσω και όπου βγει.

υ.γ. διάβασα το post του impressed guy και μου άφησε μια γλυκιά μελαγχολία. Όλα κάποτε τελειώνουν είναι αλήθεια απλά όταν το ζεις είναι πάντα πιο δύσκολο. Στεναχωρήθηκα για την εξέλιξη της ιστορίας και μακάρι να μην είναι αλήθεια. Το blog του είναι από τα πιο καλαίσθητα που υπάρχουν και τα κείμενα του πάντα έβγαζαν μια ισορροπία. Αλλά η ζωή συνεχίζετε φιλαράκο....

Ζωή ποδήλατο.....

Πριν λίγες μέρες αγόρασα ποδήλατο. Δεν ξέρω αν το έκανα για λόγους οικολογικούς, οικονομικούς ή μόδας πάντως νιώθω όπως όταν μικρός και χανόμουν για ώρες στο δρόμους. Έχει μια άλλη οπτική το ποδήλατο. Τα βλέπεις όλα από λίγο πιο ψηλά και συγχρόνως έχεις το χρόνο να παρατηρείς λίγο γύρω σου αυτά που προσπερνάς.

Η δύσκολες οικονομικές μέρες (και νύχτες) που ζούμε με κάνουν να σκέφτομαι συνέχεια την οικονομική μου κατάσταση και το επαγγελματικό μου μέλλον. Δύο συμπεράσματα έχω βγάλει μέχρι τώρα. Πρώτον πρέπει να γίνω πιο κοινωνικός (περισσότερες γνωριμίες = περισσότεροι πιθανοί πελάτες) και δεύτερον θα πρέπει να παρέχω μεγαλύτερο εύρος υπηρεσιών. Πως θα γίνει αυτό? Δεν είμαι και πολύ σίγουρος αλλά κάτι έχω στο μυαλό μου... θα δείξει.

Αυτό το καλοκαίρι είναι λίγο χλιαρό. Όχι από θέμα καιρού. Απλά δεν συμβαίνει τίποτα......

Καλοκαίρι.......

Περνάν γρήγορα οι μέρες ή μήπως είναι η ιδέα μου? Σε λίγο, Αύγουστος και μετά φθινόπωρο. Τόσο γρήγορα και τόσο βαρετά. Ούτε μπάνια, παρά μόνο 5-6. Γενικά είναι κάπως αυτό το καλοκαίρι ή μήπως είναι η ιδέα μου? Μεγάλο θέμα πάντως θα προκύψει από τον άλλο μήνα. Με τη δουλειά, τα λεφτά και συνεπώς και με τη διάθεση. Εκεί που νομίζω πως όλα λίγο ηρεμούν, πάντα αυτό το περίεργο συναίσθημα ανασφάλειας. Μήπως τελικά όσο και να σου αρέσει η δουλειά σου, αν δεν σου αποδίδει τα απαιτούμενα τότε τι κάνεις? Έξοδα, έξοδα, έξοδα. 'Όχι μόνο χρημάτων αλλά και χρόνου, ενέργειας, ονείρων. Και στόχου. Προορισμού. Ζωδιακά να το πάρω θέμα, αυτό το καλοκαίρι θα ήταν το πιο ερωτικό. Που θα γνώριζα κάτι που θα είχε διάρκεια. Η δουλεία θα πήγαινε καλά γιατί όλα όσα έκανα τα περασμένα 3 χρόνια, θα απέδιδαν τώρα. Εγώ πάλι δεν βλέπω τίποτε από όλα αυτά. Μήπως βιάζομαι λιγάκι? Δεν ξέρω. Μπέρδεμα!

Να'μαστε πάλι εδώ....

Χάθηκα πάλι για αρκετό καιρό. Το έχω ξαναπεί ότι το γράψιμο δεν μου βγαίνει πάντα. Χάθηκα γιατί δεν είχα και κάτι ιδιαίτερο να γράψω. Τίποτε ενδιαφέρον εκτός από κάποιους περαστικούς και κάποια κοινόχρηστα όνειρα. Όμως είμαι πάλι εδώ. Τόσο αρνητικός όσο το 'όχι' και το 'τίποτα' αλλά τόσο θετικός ότι όλα θα πάμε καλά.

Γενικά νομίζω ότι επικρατεί ένας πανικός, οικονομική κρίση, πορείες, διαδηλώσεις, σκληρά μέτρα. Ανησυχώ πολύ για το πως θα εξελιχτούν τα πράγματα από εδώ και πέρα. Τόσο κοινωνικά αλλά και προσωπικά. Αλλά το μέλλον θα δείξει. Μέχρι τότε παλεύουμε για το γενικό καλό και την προσωπική ευημερία!

το Φιλί και το Χαστούκι.

Ήρθε το 2010! Καλή χρονιά και με λιγότερη γκρίνια. Δεν ξέρω πόσο εύκολο μου είναι αυτό αλλά τουλάχιστον θα προσπαθήσω. Η γκρίνια ξέρεις ήταν πάντα στο DNA μου. Όχι απαραίτητα με την κακή έννοια (υπάρχει και καλή γκρίνια άραγε?). Απλά πάντα έψαχνα, σκάλιζα, παραπονιόμουν, προσπαθούσα για το παραπάνω, απαιτούσα το παραπάνω και συνήθως έμενα με την αίσθηση του ανολοκλήρωτου και εκεί με έπαιρνε από κάτω. Και άρχιζα τη γκρίνια. Οι φίλοι (κυρίως αυτοί που με ξέρουν 20 χρόνια τώρα) με έχουν συνηθίσει και με έχουν αποδεχτεί. Πολλές φορές μάλιστα τους κάνει εντύπωση όταν δεν είμαι γκρινιάρης και εκεί είναι που αρχίζει ένα τρελό πείραγμα με κάνει να γκρινιάζω ακατάπαυστα. Πάντως εξακολουθώ να πιστεύω (και οι φίλοι μου να μου επιβεβαιώνουν) ότι η γκρίνια μου δεν είναι ούτε μοιρολατρία, ούτε πεσιμισμός, ούτε εμπόδιο για την προσωπική μου εξέλιξη. Απλώς είναι ο τρόπος και η ώθηση που χρειάζομαι για να φύγω μπροστά και να ξεπεράσω τον ίδιο μου τον εαυτό. Με τον εαυτό μου ξέρεις βρίσκομαι με μια διαρκεί κόντρα. Κάποιες φορές αυτό είναι πολύ δημιουργικό. Άλλες φορές αφόρητα κουραστικό. Απλά κατά βάθος κάνουμε πολύ καλή παρέα. Ακόμη και τις φορές που τρέχω να τον προσπεράσω, πάντα ρίχνω κλεφτές ματιές πίσω μου για να δω που βρίσκεται. Δεν θέλω να τον αφήσω πίσω. Νοιάζομαι για εκείνον. Απλά μερικές φορές θέλω να είναι ελάχιστα πίσω μου και να βγω πρώτος. Η γκρίνια βλέπεις είναι η κινητήριος δύναμη μας. Μαζί δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε. Πάντως τη σχέση μου με τον εαυτό μου (ως προς αυτό που εισπράττει ένας τρίτος) την περιέγραψε πολύ πετυχημένα ένας φίλος μου. Είπε λοιπόν ότι είμαι ένας άνθρωπο που από το ένα μάγουλο θέλει να μου δώσει ένα χαστούκι και από τη άλλη ένα φιλί. Το βρήκα πολύ γλυκό αυτό. Και το φιλί και το χαστούκι. (Νομίζω πως υπάρχει και σχετικό τραγούδι, ‘Το φιλί και το χαστούκι’ - Κρηνιώ Νικολάου) . Είμαι άνθρωπος λοιπόν των αντιθέσεων και σε διαρκή πάλη με εμένα. Έτσι έχω μάθει τόσα χρόνια. Και ξέρεις κάτι? Όσο κι αν γκρινιάζω, μου αρέσει πολύ!